Spis Treści

1. Wojna w Niebie. Walka z szatanem. Kto wygrał? (część 1)
2. Kim jest szatan? Czy został stworzony? Po co istnieje? (część 2)
3. Bunt aniołów przed Edenem? Czy wtedy szatan został zrzucony z nieba? (część 3)
4. Czy został zrzucony w związku ze śmiercią, zmartwychwstaniem i wywyższeniem Chrystusa? (część 4)
5. Czy zostanie zrzucony dopiero w końcowym okresie rządów ludzkich? (część 5)

3. Bunt aniołów przed Edenem? Czy wtedy szatan został zrzucony z nieba?

Zwolennicy tego poglądu zwracają uwagę na fakt pojawienia się węża w Edenie, kiedy już jest przeciwnikiem Boga, kłamcą i zwodzicielem.

Nie widzimy w Księdze Rodzaju momentu jego buntu. Widzimy jedynie jego skutki.

Czy zwolennicy mają rację, że już wtedy szatan został wyrzucony z Nieba?

Zobaczmy.

3.1 Wąż już działa przeciw Bogu:

„A wąż był przebieglejszy niż wszystkie zwierzęta pola, które uczynił JHWH Bóg. Powiedział do kobiety: Czy rzeczywiście Bóg powiedział, że nie wolno wam jeść z żadnego drzewa ogrodu?” — Rodzaju 3:1.

Wąż podważa słowa Boga. Sugeruje, że Bóg nie mówi prawdy i ogranicza człowieka.

To pokazuje, że w chwili rozmowy z kobietą jest już przeciwnikiem Boga. Nie buntuje się dopiero po grzechu Adama i Ewy.

Jego bunt musiał rozpocząć się wcześniej.

3.2 Pradawny wąż zostaje nazwany szatanem:

„I został zrzucony wielki smok, pradawny wąż, zwany diabłem i szatanem, który zwodzi całą zamieszkałą ziemię” — Objawienie 12:9.

Jan łączy ze sobą cztery określenia:

wielki smok,
pradawny wąż,
diabeł,
szatan.

„Pradawny wąż” wskazuje na węża z Edenu.

Dlatego zwolennicy pierwszego wariantu twierdzą, że szatan musiał upaść jeszcze przed wydarzeniami opisanymi w Rodzaju 3.

Najpierw stał się przeciwnikiem Boga. Następnie przyszedł do człowieka jako zwodziciel.

3.3 Pan Jeszu mówi, że Szatan był kłamcą od początku:

„On był zabójcą od początku i nie trwał w prawdzie, ponieważ nie ma w nim prawdy. Kiedy mówi kłamstwo, mówi z tego, co jest jego własne, ponieważ jest kłamcą i ojcem kłamstwa” — Jana 8:44.

Diabeł:

nie trwał w prawdzie,
stał się kłamcą,
był zabójcą od początku.

Słowa „nie trwał w prawdzie” mogą wskazywać, że wcześniej znajdował się w innym stanie, ale odszedł od prawdy.

To jest jeden z argumentów, że szatan nie został stworzony jako zły. Stał się przeciwnikiem przez własny bunt. Werset nie podaje jednak dokładnego czasu ani miejsca jego upadku.

3.4 Upadek aniołów

Aniołowie, którzy zgrzeszyli:

„Bóg nie oszczędził aniołów, którzy zgrzeszyli, lecz strącił ich do Tartaru i przekazał więzom mroku, aby byli zachowani na sąd” — 2 Piotra 2:4.

Aniołowie opuścili swoje miejsce:

„Aniołów zaś, którzy nie zachowali swojej pierwotnej pozycji, lecz opuścili własne miejsce zamieszkania, zachował w wiecznych więzach pod ciemnością na sąd wielkiego dnia” — Judy 1:6.

Te wersety pokazują, że w świecie duchowym rzeczywiście doszło do buntu aniołów.

Aniołowie:

zgrzeszyli,
nie zachowali swojej pozycji,
opuścili swoje miejsce,
zostali zachowani na sąd.

3.5. Izajasza 14

Zwolennicy pierwszego wariantu często wskazują również Izajasza 14:

„Jakże spadłeś z nieba, jaśniejący (świetlisty, błyszczący), synu jutrzenki (synu świtu, zorzy porannej)! Zostałeś ścięty ku ziemi, ty, który powalałeś narody” — Izajasza 14:12.

Dalej postać mówi w swoim sercu, że wstąpi do nieba, wyniesie swój tron i stanie się podobna do Najwyższego.

Obraz ten przypomina pychę i bunt szatana.

Problem polega na tym, że na początku tej wypowiedzi czytamy:

„Podejmiesz tę przypowieść przeciw królowi Babilonu” — Izajasza 14:4.

Bezpośrednio chodzi więc o króla Babilonu. Możliwe, że jego pycha jest przedstawiona językiem przypominającym bunt istoty duchowej.

Nie można jednak na podstawie tego rozdziału pewnie ustalić daty zrzucenia szatana.

3.6 Ezechiela 28

Podobnie wykorzystywany jest Ezechiela 28.

Postać przebywająca w Edenie:

„Byłeś w Edenie, ogrodzie Boga. Okrywał cię każdy drogocenny kamień” — Ezechiela 28:13.

Niegodziwość została znaleziona:

„Byłeś nienaganny na swoich drogach od dnia, gdy zostałeś stworzony, aż znalazła się w tobie niegodziwość” — Ezechiela 28:15.

Ten tekst bywa rozumiany jako opis pierwotnego stanu szatana:

został stworzony,
był nienaganny,
zajmował wysoką pozycję,
później znaleziono w nim niegodziwość,
został usunięty z miejsca Boga.

Jednak również tutaj tekst bezpośrednio jest skierowany do króla Tyru.

Dlatego może zawierać obraz duchowego buntu, ale nie jest jednoznacznym opisem historii szatana.

Największy problem

Pierwszy wariant dobrze wyjaśnia, dlaczego szatan już w Edenie jest przeciwnikiem Boga. Nie wyjaśnia jednak dobrze, dlaczego po wydarzeniach w Edenie szatan nadal pojawia się przed Bogiem.

Oskarżyciel przychodzi przed JHWH:

„Pewnego dnia synowie Boga przyszli, aby stawić się przed JHWH, a wśród nich przyszedł także oskarżyciel” — Hioba 1:6.

Szatan oskarża wielkiego kapłana:

„Pokazał mi Jehoszuę(Jeszu), wielkiego kapłana, stojącego przed posłańcem JHWH, a oskarżyciel stał po jego prawej stronie, aby go oskarżać” — Zachariasza 3:1.

Te wersety pokazują, że wiele lat po Edenie szatan nadal może występować jako oskarżyciel przed Bogiem.

Natomiast w Objawieniu 12 mamy obraz po wojnie w niebie:

„Nie znaleziono już dla nich miejsca w niebie”.

To wskazuje na trwałe usunięcie szatana z nieba.

Wniosek

Pierwszy wariant, czyli zrzucenie szatana przed zwiedzeniem Adama i Ewy opiera się przede wszystkim na tym, że szatan już w Edenie jest przeciwnikiem, kłamcą i zwodzicielem.

Jednak Hioba 1–2 i Zachariasza 3 pokazują, że później nadal oskarżał ludzi przed Bogiem, czyli miał dostęp do Boga JHWH.

Dlatego należy rozróżnić dwie rzeczy:

pierwotny bunt szatana przed Edenem,
późniejsze całkowite usunięcie go z nieba opisane w Objawieniu 12.

Pierwszy wariant dobrze wyjaśnia początek buntu szatana, ale słabiej wyjaśnia ostateczne zrzucenie go na ziemię.

Biblia pokazuje, że przed zwiedzeniem Adama i Ewy szatan już był przeciwnikiem i zwodzicielem. Nie mówi jednak, kiedy dokładnie rozpoczął swój bunt. 2 Piotra 2:4 i Judy 6 potwierdzają grzech aniołów, ale nie podają, że nastąpił on przed Edenem. Hioba 1–2 i Zachariasza 3 pokazują natomiast, że po Edenie szatan nadal występował jako oskarżyciel.

Dlatego jego pierwotnego buntu nie należy automatycznie utożsamiać z ostatecznym wyrzuceniem z nieba opisanym w Objawieniu 12.